Op de kapen

Gisteravond was er diner met fado muziek op de camping. Vol verwachting namen wij hieraan deel. De fadista zong prachtig en de begeleiders speelden goed. Maar het publiek was respectloos. Geen enkele aandacht en luide conversaties stoorden het optreden. Met moeite lukte het ons om ons daarvan af te sluiten en geboeid naar de muziek te blijven luisteren.

De ochtendstond had mist in de mond. Zelfs toen wij al in Sagrès waren was de mist nog steeds niet verdwenen. Behalve dat het op de uiterste zuid-west-punt van Portugal ligt en er een oud Fort is, heeft het weinig te bieden.

Een bezoek aan dat fort, Forteleza de Sagristans, is overigens wel de moeite waard. De muur van het fort sluit, als de basis van een driehoek, deze kaap af. De steile wanden rijzen zo’n 40 m boven zeeniveau. Na de toegangspoort opent zich een heel groot vrijwel leeg terrein met enkele zeer strakke moderne gebouwen, een oud kerkje en een voormalige rmunitiedepot. Met keien is een windroos met een diameter van 50 m afgezet. Verder bestaat de kaap vooral uit natuurterrein met slechts een vuurtoren en een cirkelvormig labyrint. Prachtig aangelegde paden en borden met uitleg over flora en fauna zorgen voor een informatieve wandeling met niet te overtreffen uitzicht.

De strandjes bij de kaap zijn zeer in trek bij surfers. Vandaag treffen ze echter een vrijwel vlakke zee met af en toe een golf die ze hooguit een paar meter meevoert om vervolgens schuimend op het strand te eindigen.

Op kaap São Vincente, echt het aller uiterste puntje van Portugal, staat uiteraard ook een vuurtoren. Twee zeiljachten, op de motor varend, ronden de kaap. Bij harde wind zou dit een lastige hindernis zijn. Flarden mist van zee beperken af en toe het zicht.

Op de camping zie ik door het raam het ronddraaiende licht van vuurtoren. Even waan ik mij op Terschelling.