Villa Kakelbont

Albufeira is in de zomer voor de jongeren maar nu voor de oudere jongeren. Wij blijven nog een paar dagen. De wandeling langs de kust westwaarts brengt ons naar de havens. Eerst de de haven van de kleine vissersboten overgaand in de haven voor de pleziervaart. Rond de haven staan appartementengebouwen en luxe gekoppelde villa’s. Bijzonder is dat alle gebouwen in een mix van kleuren zijn geschilderd. Het geheel doet vrolijk aan en is in ieder geval beter dan het saaie grijsbruin zoals ze eerst waren. Wij zien namelijk nog net hoe het laatste gebouw getransformeerd wordt in een complex met een Efteling-achtige uitstraling.

Onder de appartementen is veel horeca gevestigd. Espresso met de door ons niet te versmaden pasteis de nata, een knapperig bladerdeeg vormpje gevuld met een soort vanillepudding. Ik zag ergens vlataartje als vertaling.

Treurig is het om te zien hoe een aantal grote bouwprojecten zijn mislukt. Een groot deel is al van glas voorzien, maar desondanks staat het al jaren stil. Op een bijna niet meer te lezen bord wordt het complex aangeprezen met; ‘Hier wordt uw droom werkelijkheid’ De werkelijkheid is dat de droom een nachtmerrie bleek te zijn. Maar ernaast wordt weer met volle energie aan een nieuw project.

De wandeling over de rotskust levert steeds andere vergezichten op. Bovenop deze klifkust staan grote villa’s waaronder een aantal heel strakke moderne ontwerpen. Vaak worden deze kapitale panden bewaakt door furieus blaffende honden die hun taak veel te serieus nemen.

Na 17 km gelopen te hebben, zijn wij blij dat Hotel C de deur weer gastvrij voor ons openstelt.

Bruingrijs wordt wit en daarna kleur