Spaanse paardrijkunst

In Jerez de la Frontera staan wij op het terrein van een camperdealer. Als je dat zo hoort is het helemaal niks maar de ontvangst is allervriendelijkst en de faciliteiten zijn in orde. Eerst een welkomstdrankje in de vorm van een glaasje zoete, medium of droge sherry. Getapt uit één van de drie vaatjes in de hal met op de achtergrond een afbeelding van een VW-busje. 

De Koninklijke school voor de paardrijkunst Andalusië is een befaamd instituut. Op het terrein van de school vind je naast de overdekte manage, een kasteel met museum over het paardrijden, stallen, de buitenmanages, een carroussel en een atelier waar de tuigen en zadels worden gemaakt/hersteld. 

Toen Mirjam (mijn dochter) begon met paardrijden heb ik heel wat aan de rand van de ‘bak’ gestaan. Soms met angst in het lijf als het paard, in een moment van gekte of schrik, er als een dolle van doorging en ik bang was dat ze eraf gegooid zou worden. Maar steeds slaagde dat kleine meisje erin om de controle te herwinnen over zo’n enorm sterk dier. Wat had ik daar een bewondering voor. Jammer dat ze er vandaag niet bij is. Ze zou hebben genoten. 

De prachtige binnenmanege is zeer matig bezet wat jammer is want de show is zeer de moeite waard. Alle optredens worden ondersteund door passende muziek. De paarden hebben een enorm variatie aan passen geleerd die in allerlei figuren worden gedemonstreerd en ook op nog op de maat van de muziek. Eén ruiter alleen, twee ruiters, paarden aan de lijn. De meest tot de verbeelding sprekend is het paard staande alleen op de achterbenen met als summum vanuit deze stand een sprong waarbij in de lucht het lichaam uitgestrekt wordt. 

De stad Jerez toont vriendelijk met heel veel leuke pleintjes en terrasjes. Ook zijn er voor de fietsers fietspaden c.q. stroken aangelegd. Al schieten wij regelmatig in de lach als wij het soms bijna onnavolgbaar kronkelende pad proberen te volgen waarbij wij veelvuldig moeten oversteken.

Rijtuig museum