Onze uitdaging

Toen wij Portugal binnenreden vroegen wij ons af hoe verslaafd wij waren aan telkens wat nieuws. Zouden wij er in slagen om één week op een plek te blijven? Het lijkt ons een hele uitdaging maar wij gaan het proberen.

Voorlopig blijven wij al drie nachten in Tavira. Na het prachtige weer van de afgelopen dagen is het nu bewolkt en regenachtig. De kust hier bestaat uit begroeide zandplaten waartussen het zeewater via slufters ver het binnenland binnendringt. Op sommige plekken laat men ondiepe vlakke stukken water door de zon opdrogen zodat er zout overblijft. Een paar grote witte zoutheuvels steken boven het vlakke donkere landschap uit.

Het strand aan de oceaanzijde is alleen met een veerbootje te bereiken. Wij gaan wandelen naar Santa Luzia, een vissersdorpje even verderop dat gelegen is aan zo’n vrij diepe geul, zodat vissersscheepjes tot bij het dorp kunnen varen.

Op de terugweg, het is inmiddels droog, zien wij een Steltkluut in een van de ondiepe wateren, foerageren.

In Tavira is een fado concert in een kerkje. Twee virtuoze gitaristen, slaggitaar en Portugese 12-snarige gitaar. Zangeres Sara zingt met volle overtuiging een variatie aan traditionele fado’s. Na afloop is er nog een glaasje Port en iets kleins te eten. Daarbij hebben wij een heel goed gesprek met een Nederlands stel die vier maanden in Portugal blijft. Telkens een maand op één plek. Hij is ervaringsdeskundige Op het gebied van depressiviteit en snel overprikkeld raken. Inmiddels heeft hij zoveel wijsheid opgedaan dat hij als psychotherapeut ook anderen kan helpen. Het gesprek gaat de diepte in over wat het zo lastig maakt om langere tijd op een plek te blijven waar niet direct allerlei afleidende zaken te vinden zijn. Voldoende stof tot nadenken.