Alleen op pad

Vandaag scheiden onze wegen. Ieder voor zich en samen voor ons allen. Ik ga op stap met fiets en camera. Ik blijf in eerste instantie weg van de kust en zoek het hogerop meer het binnenland in. Overal staan prachtige luxe villa’s. Ronduit mooi vind ik sommige moderne ontwerpen die doen denken aan een mengeling van modern klassieke en Memphis ontwerpen.

Amaçao de Pêra staat als een onbeduidend plaatsje op de kaart maar is intussen bijna geheel overwoekerd door hoogbouw. Van de oorspronkelijk bebouwing zijn nog spaarzame overblijfsels te zien. Op de fraai aangelegde flaneerboulevard heerst een relaxte zondagochtend sfeer. Surfers wachten op die ene supergolf die ze met ziedende vaart op het strand zal werpen, ondertussen genoegen nemend met wat kleinere exemplaren.

Op het gebied van pastel de nata zijn wij inmiddels expert geworden. Voor het eerst geproefd in een Jordanees cafeetje aan de Noordermarkt zijn wij inmiddels verslaafd aan dit bescheiden taartje. Deze op het terrasje in de zon is nagenoeg subliem. Knapperig en niet te dun bladerdeeg. Een niet te zoete puddingvulling met een gekarameliseerde bovenlaag. En een potje kaneel om naar behoefte de smaak sensatie te intensiveren.

Netten boeten

Ochtendlicht op de camping